Akıncılar / Luricina geçidi ve IMAGINE projesine dönüş, Kıbrıs sorununda varılan uzlaşılar arasında yer alıyor. Yazıda, yeni geçişlerin federal çözüm hedefinin yerini almaması gerektiği vurgulanıyor.
Kıbrıs sorununda uzun zaman sonra varılan kimi uzlaşılar önemli. Hele dokuz yıllık bir durgunluğun ardından…
En sevindirici olanı Akıncılar / Luricina geçidi. Bir köyü adeta tecritten kurtaracak.
Üstelik meseleyi Akıncılar’da yaşayan insanların güneye geçişiyle sınırlı görmemek gerekiyor. Mesarya’dan, hatta Lefkoşa’dan adanın güneyine yeni bir yol açılacak. Yeni bir hareketlilik, belki yeni bir ekonomi doğacak.
Yıllardır kendi içine kapanmış bir köy, yeniden adanın bütününe bağlanacak.
Kampo / Gemikonağı geçidi konusunda ise aynı heyecanı duyamıyorum. Hangi ihtiyacı karşılayacak, ne kadar kullanılacak, bölgeye nasıl bir katkı sağlayacak? Bunu henüz yeterince bilmiyoruz.
Bir başka sevindirici gelişme, IMAGINE projesine geri dönüş…
Çocukların ve gençlerin iki toplumlu barış eğitiminde buluşması, birbirlerini tanıması, önyargıları sorgulaması… Birbirini tanımadan, hatta birbirinden korkarak büyüyen kuşaklardan ortak bir gelecek beklemek ne kadar gerçekçi?
IMAGINE bu nedenle önemli. Ortak afet müdahalesi, çevre projeleri ve kültürel miras konusunda varılan uzlaşılar da küçümsenmemeli.
Kıbrıs’ta birlikte yaşama kültürünü güçlendiren her iş birliğinin değeri var. Ama bütün bunların ötesinde çok daha önemli bir mesele var.
Federal çözüm hedefi kaybolursa, yeni geçişler bugünkü statükoyu normalleştiren araçlara dönüşebilir. Bunu istemeyiz.
Niye isteyelim? Çünkü bu statüko Kıbrıslı Türkleri öğütüyor.
Adanın kuzeyini giderek Türkiye’nin bir vilayetine, güneyini ise Avrupa Birliği üyesi, bize giderek uzaklaşan bir ülkeye dönüştürüyor.
Kıbrıslı Türklerin yalnızlaştığı, kendi yurdunda iradesini ve kimliğini yitirdiği bir düzen bu… Adaya sonradan yerleşen insanların da Avrupa yurttaşlığını uzak bir hayal olarak gördüğü…
O nedenle yeni geçiş noktaları açılırken asıl hedef unutulmamalı. Barikatların çoğalmasına alışmak, bölünmüşlüğü kabullenmek anlamına gelmemeli.
Hedefimiz barikatların ortadan kalktığı, siyasi eşitliğe dayalı, birleşik ve federal bir Kıbrıs olmalı.
Tufan Erhürman’ın önermeler ve açılımlarla hareket eden aktif siyasi yaklaşımını önemsiyorum. Dokuz yıllık durgunluğun ardından sonuç almaya çalışan, öneri geliştiren, masayı zorlayan tavrını cesaret verici buluyorum.
Ancak siyasi eşitlik ve dönüşümlü başkanlık konusunda geçmişte varılan yakınlaşmaların yeniden tartışmaya açılması, süreci geriye götürmemeli.
Bir de şu meşhur “oyun değiştirici” öneri var… Merak uyandırdı ama içeriği şimdilik bir sır olarak kaldı.
Diplomasiye zaman tanımak gerekiyor. Bakalım BM Genel Sekreteri ile yapılması öngörülen üçlü görüşmeden ne çıkacak?
Öyle görünüyor ki Türkiye, kendi beklentilerine karşılık bulmadığı sürece “iki devlet” üzerine kurduğu pazarlık söyleminden kolay kolay vazgeçmeyecek. Beşli zirvenin önündeki asıl düğüm de burada duruyor.
Yine de küçük uzlaşıları küçümsemiyorum. Yeter ki bu küçük adımlar, büyük hedefin yerine geçmesin.
Barikatları açalım elbette… Ama bölünmüşlüğe alışmayalım.
Kaynak: Yenidüzen
